Η πρόσφατη δολοφονική επίθεση με καλάσνικοφ ενάντια σε όργανα της τάξης, έρχεται να θέσει υπό αμφισβήτηση το παραπάνω αξίωμα, αποκαλύπτοντας άλλη μια σκοτεινή πτυχή του χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας: την μεροληπτική αξιολόγηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής. Δεν έχει σημασία αν χάθηκε μια ζωή, σημασία έχει ποιός ήταν το θύμα και ποιός ο θύτης.
Αν βάλουμε δίπλα-δίπλα τα θύματα των δύο επιθέσεων, τον 16χρονο Αλέξη και τον 21χρονο Διαμαντή, θα δούμε ότι δεν διαφέρουν σχεδόν σε τίποτα. Έφηβος ο ένας, σε μετεφηβική ηλικία ο άλλος. Μαθητής ο ένας, εργαζόμενος της γενιάς των 700 ευρώ ο άλλος. Και οι δύο νέοι, με όνειρα για τη ζωή. Και οι δύο με γονείς που πασχίσανε να τους μεγαλώσουν και που θέλανε να τους χαρίσουν μια καλύτερη ζωή. Και οι δύο ανθρώπινες υπάρξεις, με δικαίωμα να ζήσουν και να γεράσουν. Δύο συνομήλικοι 16 και 21 ετών που θα μπορούσαν να ήταν φίλοι.
Η μεγάλη τους διαφορά? Ο ένας εκ των δύο έκανε το "λάθος" να καταταγεί στην αστυνομία για να μπορέσει να ζήσει. Αυτομάτως, η ζωή του έχασε την αξία της στα μάτια της κοινωνίας. Η δεύτερη μεγάλη τους διαφορά? Ο θύτης του ενός ήταν αστυνομικός, ο θύτης του άλλου ήταν κάποιος "επαναστάτης της κοινωνίας". Αυτομάτως, ο θάνατος του πρώτου γίνεται αιτία και αφορμή για διαδηλώσεις και έκτροπα, ενώ ο σοβαρός τραυματισμός του δευτέρου είναι σχεδόν ανάξιος λόγου και προσοχής.
Μια κοινωνία που κληρονόμησε την βαριά ιστορία των αρχαίων προγόνων μας και που αυτοαποκαλείται χριστιανική, δεν θα έπρεπε να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν θα έπρεπε να είναι βυθι- σμένη στην υποκρισία και στον ρατσισμό και, πολύ περισσότερο, να θέτει κριτήρια αξιολόγησης στην ανθρώπινη ζωή.
Μπορεί να μην είμαστε όλοι ίσοι στη ζωή, αλλά πρέπει να αντιμε- τωπιζόμαστε ως ίσοι απέναντι στον θάνατο. Ανεξαρτήτως θύτη ή θύματος.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου