Τακτικές πολέμου και πολιτική

Αλήθεια, τι γίνεται με τα διάφορα σκάνδαλα που έχουν πλήξει κατά καιρούς την αξιοπιστία του ελληνικού κράτους και των εκπροσώπων του; Έχουμε κάποια εξέλιξη σε ό,τι αφορά στο Βατοπέδι? Στο σκάνδαλο Siemens? Στην υπόθεση Ζαχόπουλου?
Πολλές είναι οι τακτικές πολέμου που έχουν περάσει και στο πεδίο της πολιτικής. Ο αντιπερισπασμός είναι μία από αυτές. Μια πανάρχαια και άκρως αποτελεσματική τακτική πολέμου που αποσκοπεί στη συγκέντρωση της προσοχής του αντιπάλου προς μια κατεύθυνση διαφορετική από αυτή που στοχεύουμε. Έτσι, ο αντίπαλος δέχεται επίθεση εκεί που δεν την περιμένει και, ως εκ τούτου, είναι απροετοίμαστος και καταδικασμένος στην ήττα.
Όταν στην πολιτική σκηνή δεν κυριαρχούν τα σκάνδαλα, η καθημερινότητα μας δείχνει την ακρίβεια, την ανεργία, τις ελλείψεις στην παιδεία και στην υγεία κλπ. Προβλήματα σοβαρά αλλά όχι ικανά να ρίξουν μια κυβέρνηση. Όταν, όμως, τα σκάνδαλα έρχονται στην επιφάνεια η μυρωδιά αρχίζει να γίνεται αποπνικτική. Τα ποσοστά συρρικνώνονται και οι παραιτήσεις υπουργών δεν είναι πια αρκετές για να καταλαγιάσουν τη δημόσια κατακραυγή. Τότε είναι που χρειάζεται κάτι δυνατό για να στραφεί το βλέμμα του ψηφοφόρου αλλού. Κάπου μακριά από τα σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια που οδηγούν στην αντιπολίτευση.
Πολλές φορές, αυτό το δυνατό γεγονός που έρχεται να ταράξει την καθημερινότητα μπορεί να είναι προμελετημένο. Για παράδειγμα, μία ή περισσότερες μεγάλης εκτάσεως πυρκαγιές, μια στρατιωτική ή διπλωματική κρίση με γειτνιάζουσα χώρα κλπ. Άλλες φορές, το δυνατό γεγονός εμφανίζεται ως "από μηχανής θεός". Για παράδειγμα, η κατάκτηση του Euro 2004. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Ο αντιπερισπασμός εκ μέρους της εκάστοτε κυβέρνησης που βρίσκεται στριμωγμένη στη γωνία και το γρήγορο "νοκ αουτ" ενάντια στον ψηφοφόρο.
Τα τελευταία δραματικά γεγονότα, προσχεδιασμένα ή όχι, έχουν στρέψει για άλλη μια φορά την προσοχή μας αλλού. Ξεχάσαμε τον Ζαχόπουλο και τα ροζ DVD, ξεχάσαμε τη Siemens, ξεχάσαμε το Βατοπέδι. Σηκώσαμε το βλέμμα μας από τους πολιτικούς και την θρασύτατη εμπλοκή τους στα σκάνδαλα και στρέψαμε την οργή μας στην αστυνομία. Ακολουθούν οι γιορτές κατά τη διάρκεια των οποίων όλα ξεχνιούνται και όταν η καθημερινότητα ξαναμπεί στη ζωή μας, κοντά ένα μήνα από την έναρξη των γεγονότων, έχουμε ξεθυμάνει και, κυρίως, έχουμε ξεχάσει τα σκάνδαλα και την εξέλιξή τους.
Καλό είναι, λοιπόν, να θυμόμαστε ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός και να απαιτούμε από το κράτος να αφαιρεί την σαπίλα από τα δημόσια αξιώματα. Ίσως αυτό να μην αλλάξει τη ζωή μας βραχυπρόθεσμα, σίγουρα όμως, θα περάσει ένα καθαρό μήνυμα στους πολιτικούς: ότι πρέπει να κοιτάζουν τα συμφέροντα του λαού, όχι τα δικά τους.