२ ενδιαφέροντα ιστολόγια

Μια νέα ανάρτηση, μετά από πολύ καιρό, για να παραθέσω 2 ενδιαφέροντα ιστολόγια:

http://itsaousa.blogspot.com/

και

http://sinavlies.blogspot.com

Καλή ανάγνωση!

Έτσι επιβραβεύει η Ελλάς...

Μόλις έλαβα γνώση του γεγονότος και παραθέτω τον σύνδεσμο - Απεργία πείνας για 15η μέρα ο Θεόδωρος Τενέζος - για την άμεση ενημέρωσή σας.
Μόλις βρω λίγο χρόνο, θα γράψω και το σχετικό σχόλιο.

Ιδού και το σχόλιο:

Το όνειρο του νεοέλληνα? Μια θεσούλα στο Δημόσιο, φυσικά. Για ποιό λόγο? Για να έχει μια εύκολη ζωή, φυσικά. Η ιδιωτική πρωτοβουλία? Πάει περίπατο σαν το σκύλο που το κρατάει από το λουρί το αφεντικό του. Όλοι θέλουν να είναι στη θέση του αφεντικού, ξεχνώντας ότι ο σκύλος είναι αυτός που τραβάει μπροστά και καθοδηγεί το αφεντικό.
Κάποιοι άνθρωποι ξεφύγανε από αυτή τη νοοτροπία. Αντί να το παίζουν αφεντικά εκ του ασφαλούς, αποφασίσανε να ζήσουν μια σκυλίσια ζωή και να τραβήξουν τον δύσκολο δρόμο της επιχειρηματικότητας. Της πραγματικής επιχειρηματικότητας. Αυτής που απαιτεί επενδύσεις, δάνεια, εγκαταστάσεις, μηχανήματα, προσωπικό. Αυτής που απαιτεί καθημερινή μάχη με την παραγωγή, τον πελάτη, τον προμηθευτή αλλά και με την κρατική γραφειοκρατία και τα ιδιωτικά παρακλάδια αυτής.
Αυτή είναι η περίπτωση του Θόδωρου Τενέζου. Αντί να βολευτεί στην αγκαλιά του Δημοσίου, τόλμησε να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αντί να επαναπαυθεί σε μια ήρεμη, δημοσιοϋπαλληλική ζωή, με κόπο και θυσίες τόλμησε να στήσει στα πόδια της μια βιώσιμη επιχείρηση που έδινε δουλειά σε περισσότερα από 200 άτομα. Και η ανταμοιβή? Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και κλειστές πόρτες, που είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο της επιχείρησης.
Και αν ο ύπουλος ανταγωνισμός είναι αναμενόμενος, σίγουρα αναμενόμενη δεν είναι η κώφωση του Κράτους. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού είχε το χρέος να εξετάσει άμεσα και αμερόληπτα τις καταγγελίες του Τενέζου και να πράξει αναλόγως. Να προστατεύσει τον νέο επιχειρηματία που τόλμησε να χτίσει κάτι καλό πάνω στα σάπια θεμέλια των κυβερνητικών εξαγγελιών περί αρωγής και στήριξης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για μια υγιή οικονομία με μικρότερα ποσοστά ανεργίας.
Ως σύγχρονος Οδυσσέας, ο Τενέζος κατάφερε να κλείσει τα αυτιά του στις Σειρήνες του άκοπου και ασφαλούς χρήματος που προσφέρει το Δημόσιο. Ως ικανός καπετάνιος της επιχείρησής του κατάφερε να παλέψει με τα άγρια κύματα της ελεύθερης αγοράς και να αποφύγει τα απόκρυμνα βράχια (που όφειλαν να είναι λιμενοβραχίονες) της κρατικής μηχανής. Στην Ελλάδα, όμως, το απρόβλεπτο δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Και οι θεοί αποφάσισαν ότι η σύγχρονη Αργώ δεν θα γλυτώσει από τις Συμπληγάδες Πέτρες της κρατικής αδιαφορίας και των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Όμως ο Τενέζος κατάφερε να γαντζωθεί από τα συντρίμμια της ελπίδας και συνεχίζει να παλεύει με τα κύματα κοιτώντας κατάματα τον εχθρό.
Το κράτος άφησε να πεθάνει μια υγιή επιχείρηση και άφησε ορφανές πάνω από 200 οικογένειες που ζούσαν από αυτήν. Έστω και τώρα, ας αφήσει στην άκρη την υποκρισία και το συμφέρον των πλουσίων και ας πράξει το σωστό. Ας πάρει το μέρος ενός ανθρώπου που τόλμησε να πάρει στα σοβαρά τις θέσεις της κυβέρνησης περί ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ας πάρει το μέρος ενός ανθρώπου που είχε το "θράσος" να δώσει αντί να ζητήσει. Ας μας δώσει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ζωή και έξω από το Δημόσιο.

Αν φέρνεις ψήφους, διάβαινε...

Οι καρχαρίες προσελκύονται από τη μυρωδιά του αίματος. Εντοπίζουν τον τραυματία και τον κατασπαράζουν. Κάπως έτσι φαίνεται ότι λειτουργούν και τα πολιτικά κόμματα. Απλά, αντικαταστήστε το αίμα με την ψηφοθηρία και τον τραυματία με κάποιον συμπολίτη μας με το βλέμμα της κοινωνίας στραμμένο πάνω του, έστω και πρόσκαιρα. Τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους και η Κωνσταντίνα Κούνεβα, χωρίς να το θέλει, γίνεται ξαφνικά μήλο της έριδος για τα κόμματα που βλέπουν στο - τραυματισμένο - πρόσωπό της, μερικά τσουβάλια ψήφους. Ένας άνθρωπος για τον οποίο - όπως ακριβώς και για όλους εμάς τους υπόλοιπους - δεκάρα δεν θα δίνανε αν είχε πάθει κάτι ανάλογο από ατύχημα και όχι από εγκληματική ενέργεια. Ένας άνθρωπος ο οποίος θα έμενε στην αφάνεια να αντιμετωπίσει ολομόναχος το πρόβλημά του, αν τα κόμματα δεν είχαν να κερδίσουν κάτι από αυτό τους το "γνήσιο ενδιαφέρον".
Χρόνια συνδικαλίστρια η Κωνσταντίνα Κούνεβα και με ουσιαστικούς αγώνες για τα δικαιώματα των μελών της Παναττικής Ένωσης Καθαριστών-στριών και Οικιακού Προσωπικού και όμως ποτέ δεν έτυχε τέτοιας προσοχής εκ μέρους των κομμάτων. Δεν αποκλεί- εται, μάλιστα, η μαχητικότητα και η αποτελεσματικότητά των αγώνων της να ενοχλούσε κιόλας. Γιατί στην Ελλάδα όχι μόνο έχουμε το δικαίωμα αλλά είμαστε και υποχρεωμένοι να αγω- νιζόμαστε για τα δικαιώματά μας, αλλιώς στιγματιζόμαστε ως "καπιτάλες" και "συντηρητικούρες". Αλλά ως εκεί. Δεν είναι "πολιτικά ορθό" και απαγορεύεται δια ροπάλου να επιτυγχάνουμε στους αγώνες αυτούς. Επιβάλλεται να αγωνιζόμαστε, αλλά για τον αγώνα και μόνο. Άλλωστε, μόνο τα προβλήματα που δεν λύνονται είναι προσοδοφόρα. Αφού, λοιπόν, οι ικανότητες της κ. Κούνεβα δεν στάθηκαν ικανές να της προσφέρουν μια θέση σε κάποιο ψηφοδέλτιο, τι ήταν αυτό που το κατάφερε? Μα φυσικά η δημοσιότητα που απέκτησε ξαφνικά και η συμπάθεια όλου του κόσμου. Αυτά μετράνε για τα πολιτικά κόμματα. Ούτε το ήθος του υποψηφίου, ούτε η ικανότητά του να λύνει προβλήματα, ούτε η θέλησή του να προσφέρει για το κοινό καλό. Μπορείς να φέρεις ψήφους στο κόμμα? Σε θέλουμε.

Έχω και τρακτέρ, πάμε μια βόλτα;

Η σημερινή "απόβαση" των αγροτών της Κρήτης στο λιμάνι του Πειραιά, με τη συνοδεία αγροτικών αυτοκινήτων και τρακτέρ και με σκοπό τον αποκλεισμό του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ήταν η πιο σωστή και αποτελεσματική μορφή διαμαρτυρίας επαγγελμα- τικού κλάδου των τελευταίων ετών.
Χωρίς να δυσχεραίνουν τη ζωή των συμπολιτών τους στήνοντας ανούσια μπλόκα στην Εθνική Οδό και στρέφοντας την κοινή γνώμη εναντίον τους, συγκεντρώνουν τα "πυρά" του αγώνα τους στον σωστό αποδέκτη. Χωρίς να αποπροσανατολίζονται από τα πολιτικά παιχνίδια κάποιων, που μέσα από την "συνδικαλιστική" τους δράση ελπίζουν σε μια πολιτική καρέκλα που θα αποκαταστήσει εφ'όρου ζωής αυτούς και τα παιδιά τους, αναλαμβάνουν δράση με αποτελεσματικό τρόπο.
Η πολιτική των μπλόκων και του εθνικού διχασμού, αποτελεί τον εύκολο τρόπο για να δημιουργηθούν εντυπώσεις αγωνιστικής κινητοποίησης και δυναμικής αντίδρασης στο κατεστημένο, εκ μέρους κάποιων εκ των ηγετών των κινητοποιημένων κλάδων. Αποτελεί, όμως, και έναν αγώνα καταδικασμένο να αποτύχει υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής αλλά και της ανούσιας στρατηγικής. Για τον Έλληνα, ό,τι δεν μπορεί να δει, δεν υπάρχει. Άρα, δεν τον αγγίζει. Τα μπλόκα στην Ε.Ο. είναι πολύ μακριά για τους Έλληνες πολιτικούς. Αντιθέτως, έχουν άμεση και αρνητική επιρροή στην καθημερινή ζωή του απλού, εργαζόμενου κόσμου.
Οι αγρότες της ηπειρωτικής Ελλάδας παρασύρθηκαν για άλλη μια φορά από τα πολιτικά παιχνίδια κάποιων και από τις δήθεν διαθέσεις αυτών για πραγματική επίλυση των κλαδικών προβλημάτων. Αντιθέτως, οι αγρότες της Κρήτης πήραν των αγώνα στα χέρια τους και χτύπησαν εκεί που πρέπει.
Δεν γνωρίζω αν τα αιτήματά τους θα ικανοποιηθούν. Γνωρίζω, όμως, ότι η σύντομη απόβασή τους στην Αττική σηματοδοτεί μια νέα εποχή στις κλαδικές κινητοποιήσεις. Και είμαι σίγουρος ότι με αυτή τους την κίνηση, κέρδισαν τη συμπάθεια του κόσμου και τον φόβο των πολιτικών.

Τουρκικές προκλήσεις και αυθαίρετες ερμηνείες

Οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από τουρκικά αεροσκάφη δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Όπως και το γεγονός ότι η Τουρκία δεν κάνει "ριψοκίνδυνους" στρατιωτικούς ελιγμούς, αν δεν διακρίνει το πράσινο φως να λάμπει από τα πέρατα του δυτικού ωκεανού. Αυτό που ίσως είναι καινούριο χαρτί στο τραπέζι, είναι ότι η Τουρκία αρχίζει να αφουγκράζεται προς τα νότια ψάχνοντας για χρησμούς και ευνοϊκούς οιωνούς. Τολμά να ερμηνεύει διεθνή γεγονότα με αμφίβολο και επικίνδυνο τρόπο.
Ο μήνας πριν την ορκωμοσία του νέου προέδρου των Η.Π.Α., σπηλώθηκε από την αδιάφορη στάση του τελευταίου απέναντι στα αιματηρά γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας. Ένα γερό τεστ της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στις διαθέσεις του νέου προέδρου. Το μήνυμα έφτασε στον προορισμό του, αλλά όπως φαίνεται από τις πρόσφατες, επανειλημμένες και μεγαλύτερης έντασης τουρκικές προκλήσεις εις βάρος της χώρας μας, είχε - απρόσμενα - και παράπλευρους αποδέκτες. Η παθητική στάση των Η.Π.Α. απέναντι στις ισραηλινές βόμβες, ερμηνεύθηκε - αυθαιρέτως - από την Τουρκία ως μια πολύ καλή ευκαιρία για να δοκιμάσει τις αντοχές των αμερικανών σε σχέση με τη δική τους εξωτερική πολιτική. Κλιμακώνουν, λοιπόν, σε συχνότητα και ένταση τις παραβιάσεις στο νότιοανατολικό Αγαίο, θεωρώντας ότι έχουν την - σιωπηρή έστω - συγκατάθεση των αμερικανών για πρόκληση εντάσεων στην περιοχή. Και συνεχίζουν το θρασύ παιχνίδι τους στη διεθνή σκηνή, από εκεί που το αφήσανε μερικές ημέρες πριν: από την επιχείρηση σύνδεσης των διαπραγματεύσεων για την ένταξή τους στην Ε.Ε. με τον αγωγό φυσικού αερίου Nabuco. Επιχείρηση που είχαν βάλει μπροστά ήδη από το 2006, όταν φάνηκαν στον ορίζοντα τα πρώτα "ενεργειακά" σύννεφα μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Η Τουρκία δεν χάνει την παραμικρή ευκαιρία προώθησης των σχεδίων της, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Ακόμα και όταν η ευκαιρία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απλή ένδειξη. Μπορεί, λοιπόν, να έχει στραμμένο το βλέμμα της προς τη Δύση, τα αυτιά της όμως είναι τεντωμένα προς Βορρά και Νότο. Ο τρόπος, όμως, που ερμηνεύει τις κινησεις στη διεθνή πολιτική σκηνή είναι ανορθόδοξος και οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Βραχυπρόθεσμα για εμάς, μακροπρόθεσμα για αυτούς.

Το πανηγύρι της ελπίδας και της παγκόσμιας εξουσίας

Γιορτή απόψε στις Η.Π.Α. Ο Μπαράκ Ομπάμα, ο άνθρωπος που με την εκλογή του χάρισε την ελπίδα στον κόσμο, ορκίζεται σήμερα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης άνευ προηγουμένου σε μέγεθος και διάρκεια. Για τον λόγο αυτό, θα περίμενε κανείς η τελετή ορκομωσίας να βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τη σκληρή πραγματικότητα των τελευταίων μηνών. Παρολαυτά, μαθαίνουμε ότι το κόστος της ορκομωσίας υπολογίζεται στα 173 εκατομμύρια δολλάρια. Ποσό υπερβολικό για τα οικονομικά δεδομένα της εποχής και κατά πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε ποσό που διετέθη ποτέ για τον ίδιο σκοπό.
Για ποιό λόγο ο Ομπάμα δεν απαίτησε να γίνει μια πιο σεμνή τελετή με σαφώς μικρότερο κόστος? Αν είχε κάνει κάτι τέτοιο, σε συνδυασμό με την κατάλληλη προβολή του θέματος από τα μέλη του επιτελείου του που φροντίζουν για τη δημόσια εικόνα του, θα είχε μπει ακόμα βαθύτερα στην καρδιά του κόσμου. Και θα είχε κερδίσει ακόμα περισσότερο χρόνο για την υλοποίηση των προεκλογικών του εξαγγελιών. Για ποιό λόγο, λοιπόν, άφησε τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη?
Η απάντηση βρίσκεται στην εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. Ο εκάστοτε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την πάγια και διαχρονική εξωτερική πολιτική της χώρας. Πολιτική που έχει σχεδιασμό σε βάθος χρόνου πολύ μεγαλύτερο από τη θητεία ενός προέδρου, ακόμα και αν αυτός επανεκλεγεί. Τα πρόσωπα αλλάζουν στον Λευκό Οίκο, η πολιτική όμως παραμένει η ίδια. Και ο νέος πρόεδρος πρέπει να διευκολύνει την πραγματοποίηση της πολιτικής αυτής, χωρίς να προβάλει εμπόδια ή να δώσει το προσωπικό του στίγμα. Αυτό αποδεικνύει η επιλογή της Χίλαρυ Κλίντον στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Αυτό αποδεικνύει η στάση του Ομπάμα κατά τη διάρκεια των ισραηλινών βομβαρδισμών στη Γάζα. Αυτό αποδεικνύει και η πανάκριβη τελετή ορκωμοσίας του Ομπάμα εν μέσω κύματος απολύσεων και πτωχεύσεων. Είναι ένα μήνυμα στην υφήλιο (και κυρίως στις νέες υπερδυνάμεις της Ρωσίας και της Κίνας) ότι οι Η.Π.Α. παραμένουν ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Μπορεί η κρίση να ξεκίνησε μέσα στο σπίτι της, μπορεί οι άνεργοι και οι άστεγοι να αυξάνουν κατά χιλιάδες καθημερινά, όμως οι Η.Π.Α. δεν είναι διατεθειμένες να παραδώσουν τα σκήπτρα σε κανέναν. Και το γνωστοποιούν με τον τρόπο που γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο: με μια πανάκριβη, χολιγουντιανή υπερπαραγωγή επικών διαστάσεων.

Σφραγισμένα Χείλη (The Reader)

Με τους Κέϊτ Γουίνσλετ, Ρέιφ Φάινς, Ντέιβιντ Κρος.

Ιστορικό δράμα που εκτυλίσσεται στη μεταπολεμική Γερμανία της δεκαετίας του '50. Ένας 15χρονος νεαρός (Ντέιβιντ Κρος) συνάπτει ερωτική σχέση με μια μυστηριώδη γυναίκα (Κέϊτ Γουίνσλετ), η οποία μερικούς μήνες μετά, εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνη πίσω της. Αρκετά χρόνια αργότερα θα την ξανασυναντήσει τυχαία, εκείνος ως φοιτητής νομικής κι εκείνη ως κατηγορούμενη για εγκλήματα πολέμου.
Μια καλή ταινία με διαφορετικό από τα συνηθισμένα σενάριο, δυνατές ερμηνείες και διάχυτο το συναίσθημα του ανεκπλήρωτου έρωτα. Έντονη και η αντίθεση του αθώου, εφηβικού, συναισθημα- τικού κόσμου με τον σκληρό, μοναχικό και συναισθηματικά έρημο κόσμο του ενήλικου ανθρώπου (που εκφράζεται στο πρόσωπο του Ρέϊφ Φάϊνς).
Εκπληκτική η ερμηνεία της Κέιτ Γουίνσλετ, η οποία και της απέφερε τη Χρυσή Σφαίρα Β' γυναικείου ρόλου.
"Επαγγελματική" η ερμηνεία του Ρέϊφ Φάϊνς, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Είναι, όμως, τόσο χαρισματικός ηθοποιός, που αρκεί η παρουσία του και μόνο για να δώσει την αίγλη και την βαρύτητα που απαιτείται σε ένα ιδιαίτερο σενάριο όπως αυτό. Αυτή είναι και η ικανότητα του Φάϊνς: μια ερμηνεία που για οποιονδήποτε άλλο ηθοποιό θα χαρακτηριζόταν στην καλύτερη περίπτωση ως μέτρια, αυτός, με την έμφυτη εκφραστικότητα του προσώπου του την μεταμορφώνει σε μια καλή, μεστή ερμηνεία.
Η έκπληξη, όμως, προέρχεται από τον νεαρό ηθοποιό Ντέιβιντ Κρος. "Έπαιζε" με τα μάτια και ηθοποιοί που είναι σε θέση να προκαλέσουν συναισθήματα μόνο με την κίνηση των ματιών τους, είναι πραγματικοί ηθοποιοί.
Η σκηνοθεσία του Στήβεν Ντάλντρι αφαίρεσε κάποιους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα. Χωρίς πολλά εξωτερικά πλάνα, δεν έδωσε την απαραίτητη έμφαση στο βαρύ κλίμα που επικρατούσε στην ηττημένη Γερμανία της εποχής εκείνης. Και χωρίς σαφές κοινωνικό πλαίσιο, τα προσωπικά συναισθήματα των πρωταγω- νιστών ήταν απελπιστικά μόνα στον αγώνα τους απέναντι στον θεατή. Εδώ ακριβώς χάθηκε η ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί το ποιοτικό άλμα από καλή ταινία σε αριστούργημα.
Μπορεί να μην είναι η ταινία που θα μας μείνει αξέχαστη, σίγουρα όμως αποτελεί μια καλή κινηματογραφική επιλογή.